Finalik jokatu edo txapelketarik irabazi ez badu ere, Hanburgoko (Alemania) St. Pauli taldeak hogei milioi zale baino gehiago ditu mundu osoan. Auzoko talde batek horrelako arrakasta nola lortu zuen azaldu dute Natxo Parrak (Bartzelona, 1981) eta Carles Vinyasek St. Pauli: Otro futbol es posible (St. Pauli: beste futbol bat posible da) liburuan. Egun, taldearen ikurrak nonahi ikus daitezke, eta St. Pauli taldeko zaleak beldur dira taldeak bere berezko izaera galdu, eta soilik ikur komertzial bilakatzeko arriskua dagoelako. Iruñeko Katakrak liburu dendan aurkeztu dute liburua Kataluniako St. Pauli peñako bi kideek.
Cual aldea gala en época romana, el club alemán St Pauli sobrevive a la invasión del capitalismo en el fútbol moderno a base de dedicar su beneficio a lo verdaderamente importante: solventar los problemas de su barrio, ubicado en Hamburgo. Liderando la condena a todo lo que suponga discriminación a base de incesantes movimientos sociales, defiende el fútbol romántico de antaño, donde la dictadura del dirigente no se concebía como regla. Natxo Parra no se resistió a extender la leyenda. Su libro es su tributo al mito.
«Que el dios de la revolución nos conserve muchos años al St.Pauli siendo como es», rubrica Quique Peinado el prólogo de esta introspección a las entrañas del icónico club de fútbol Sankt Pauli, ejemplo de rebeldía, y que con minuciosidad y amena lectura nos acercan el historiador Carles Viñas y el abogado Natxo Parra. Hoy presentan el libro en Katakrak de Iruñea (19.00).
Iazko urrian Iruñeko komisaria batean hil zen Elhadji Ndiaye gazte senegaldarra. Atxiloketa bortitz baten ondoren gertatu zen heriotza eta geroko manifestazio jendetsuan Black Lives Matter, Bizitza da handiena, eta Polizia ugari, justizia gutxiegi leloak ozen entzun ziren. Ekitaldi horretako argazki batekin hasten da Angela Davisen liburu hau euskaraz.
Has zitekeen ere larriki gaixo dagoen Oier Gomez presoa kartzelatik ateratzeko egon den mobilizazio sozialarekin. Edo azken LGTBIfobiaren kontrako manifestazioaren Donostiako kartelari begira: “Ez hemen ez inon. Txetxeniarekin elkartasuna”. Edo maiatzaren 19an Gasteizko Errekaleor auzo okupatuan Ertzaintza eta Iberdrola sartu zirenean auzokoek egindako erresistentzia eta sare sozialetan eta kalean jasotako elkartasunari erreparatuta.
Bere aktibismoa dela eta 30 urte besterik ez zituenean hil zuten idazle honen lanik ezagunena, Kanikosen, 2008an berrargitaratu zuten eta milioi eta erdi ale baino gehiago saldu ziren, egun ere Kobashakik daukan eragina islatzen duen datua. Katakrakek argitaratzen duen lehenengo narrazio lan honetarako, alta, aipatu bi eleberriak aukeratu dituzte, idazleak bere ibilbide laburrean plazaratu zituen beste bi lanak gaztelania edo frantsesera itzuli diren bitartean, honakoak ez baitziren hurbileko hizkuntzetara itzuliak izan sekula. “Euskarazko irakurleari zerbait berria eskaini nahi izan diogu”, azaldu zuen Etxartek.
«Sigue adelante» es un relato sobre Nueva Orleans con la música de las Brass Bands como protagonista. Un libro escrito por el antropólogo Matt Sakakeeny y traducido por Xabier Maeztu y Luis Soldevilla; músicos, apasionados activistas y cocineros de Katakrak. Con el prólogo de Fermin Muguruza empieza a sonar esta historia sobre raza, poder y música.
Gurearen gisako gizarte demokratikoetan, askatasuna eta berdintasuna balioak dira. Horregatik, desorekek legitimatuta egon behar dute beti. Pertsonek, modu batean edo bestean, onartu egin behar dituzte desoreka horiek. Gaur egun, hautu libreak esan nahi du edozein jardueratan eta edozein harremanetan, desorekatua izan arren, norberak libreki aukeratzeko eskubidea duela: edo hartu, edo utzi. Mundu desorekatu honetako harremanak legitimatzeko erabiltzen dugu hautu librea, hain zuzen ere.
Fikziokoak ez diren liburuen Espainiako hainbat zerrendatako buru da 'Conspiraciones. ¿Por qué no gobernó la izquierda?'. Jesus Cintorak thriller baten gisan jaso du zer gertatu zen PPk Moncloan jarraitzeko.
Argazkia: JUAN CARLOS RUIZ 2017-05-28 Urtzi Urkizu
UNA ENTREVISTA DE ANA OLIVEIRA LIZARRIBAR FOTOGRAFÍA IBAN AGUINAGA - Miércoles, 24 de Mayo de 2017
ERA 2006, un año después del huracán Katrina, uno de los más mortíferos de la historia de EE UU hasta entonces y causante en Nueva Orleans del mayor número de muertos al inundarse por el fallo de su sistema de diques. El hombre, del barrio de Treme, se había ido a Houston tras el desastre, y allí había fallecido, al año del Katrina, de un ataque al corazón. Ahora era la víspera del entierro y el cuerpo había sido trasladado a casa para la ceremonia y seguir la tradición: una banda de músicos estaba dando una vuelta alrededor de la residencia de la familia, en Treme. Pero a mitad del desfile se truncó al aparecer la policía y ordenarles parar porque sus vecinos les habían denunciado. Los músicos escuchaban atónitos: el barrio ya no les pertenecía. Lo que antes era una tradición sagrada ahora era ruido para los residentes que se habían mudado allí, que habían invertido en sus casas y que consideraban que ese tipo de prácticas culturales les desvalorizaba y molestaba. La anécdota la relataba ayer Luis Soldevila y está recogida en el libro Sigue adelante, raza poder y música en Nueva Orleans, de Matt Sakakeeny.
Zurrunbiloan sartzeko atea izan ohi dira drogak. Hala uste dute hartzen dituztenek. Zorabioa heldu da gero. Drogaren definizioa, baina, nahierara erabili ohi da gizartean. «Ona da egunean ardo baso bat», «soilik asteburuan erretzen dut», «porrotxo batek ez du kalterik egiten». Haur eta nerabeek eskura dituzten drogak samurtu, leundu egin ditu gizarteak, kontsumo ohiturek bideraturik, baina haur eta nerabe horiei drogarik ez hartzeko esaten zaie. Ezpada droga horri botika deitzen zaiola. ADHN arreta defizitaren eta hiperaktibitatearen nahasmendua diagnostikaturik duten ikasleei metilfenidatoa ematen zaie, adibidez. Horri buruz hausnarketa egin du Iñaki Redin Bigarren Hezkuntzako zientzia irakasleak, eta gelako esperientziekin liburua kaleratu du: Educar sin drogas (Drogarik gabe hezi) (Katakrak, 2017).